Weg
Alleen het platgetreden gras
en hier en daar
een afgebroken takje
van de heg
aan de weg van de begraafplaats
herinnert mij aan jou
en hoe je hier voorbij
werd gedragen.
Een laatste blik
ving ik
terwijl je vrouw
niet ik
je troostvol begeleidde
en ik nooit meer
mijn armen uit zal spreiden
wanneer jij
bij mij
niet je vrouw
je troostvol naast mij vleide.
©Adrienne Vooijs
25 februari 2010 - 10:00
Eindelijk een gedicht dat een kras achterlaat
14 februari 2011 - 17:20
ja een verhaal met veel kanten. diepzinnig ook