MIJN
OMA KNIKKERT WEER (door Wim Duijvesteijn, Honselersdijk)

Mijn
oma's vingers jeuken

al
staat ze in de keuken.

Toch
mag ze niet meer koken.

Vergat
te vaak het gas,

wat
brandgevaarlijk was.

Wel
gaat opa door met roken.

“Wat
leuk; dat kind noemt mij oma", zei zij.

Een
pijnlijk moment voor opa en mij.

De
aftakeling is levensgroot.

Schoonmaken
lukt haar ook niet meer.

Ze
doet iets nooit of telkens weer.

Ze
gaat naar huize Avondrood.

“Wie
is toch die man

die
alles beter kan?

Die
alles beter weet

en
doet of ie mij kent?

Toch
wel een leuke vent.

Wel
erg dat ik 'm vergeet".

Ze
kent geen enkele naam.

Zit
heel de dag voor het raam.

Ziet
kinderen buiten spelen.

Ze
moet erheen, maar deur op slot,

dan
maar de ruit ernaast kapot.

Niks
regels en bevelen.

Met
haar blote knieen op de stenen

knikkert
ze met Lars en met Irene.

Ze
is weer kind, niks geen tehuis.

Geluk
om nooit meer te vergeten.

Ze
zou alleen wel willen weten

hoe kom ik nu weer thuis?