Gecategoriseerd | Ria Brekelmans van der Burg

Kunst duurt lang het leven kort

Geplaatst op 19 april 2016 door Ria Brekelmans van der Burg

Kunst duurt lang het leven kort

Ze hebben Antoon Kortmann in een eenvoudige houten kist begraven. Glimmende details liet men achterwege. Gevlochten touw werd gebruikt als handvat, omdat hij tegen verspilling van de natuur was. Antoon was een bescheiden mens en steeds op zoek naar zijn innerlijke welzijn. Die openbaarde zich tijdens zijn leven in studie, woord en gedachte. Hij was een begenadigd prozaïst, schilder van iconen, liefhebber van kunst en verzamelaar. Zijn leven was een aaneenschakeling van pelgrimstochten, waarbij hij mensen leerde kennen en de kennis over God, de liefde voor dier en natuur, zoveel mogelijk op hen probeerde over te brengen.
We zongen uitbundig in zijn kerk voor hem: De ballade van Sint Jan en Wij zoeken U als wij samenkomen, tijdens zijn 50-jarig priesterjubileum in juni 2010. Onder een stralende zon werd het feest na de indrukwekkende eucharistieviering in de parochietuin voortgezet. Het werd voor hem en iedereen die hier getuige van was, een dag om nooit meer te vergeten.

Antoon genoot van zijn huis achter de kerk, waar hij de kastanje ‘die hij zelf plantte in 1974’ zag opgroeien. Lammeren en schapen verzorgde hij er op zijn eigen stukje weiland. Hij was een goede herder voor zijn kudde. Dagelijks was hij te vinden in zijn achtertuin waar hij zijn eigen kasje had en het onkruid welig tierde. Hij gaf elk bloempje een naam en snoeide maar mondjesmaat.

Voor zijn tachtigste verjaardag in 2011 had hij kenbaar gemaakt geen wensen te hebben. Doch de nostalgische fruitmuur uit 1809 in zijn achtertuin, zou hij graag voor de toekomst willen behouden. Hij was altijd bezig met brokstukken stapelen en verleggen. Menig steen is er door zijn handen gegaan. Soms ook met loodafval afkomstig van het dak van de kerk na renovatiewerkzaamheden. Dat afval viste hij op slinkse wijze uit de container, want daar kon hij altijd nog iets van maken was zijn stellige overtuiging. Gelukkig valt de muur thans onder monumentenzorg. Hij zal ongetwijfeld aan zijn verre voorganger Simon Petrus gedacht hebben, waarop de rots van de kerk gebouwd is en Antoon ook zijn steentje ruimschoots aan heeft bijgedragen.

Hij sloot vriendschap met een tamme duif. Ze waren onafscheidelijk. Toen de ziekte altzheimer zich openbaarde, kon hij niet langer meer zelfstandig thuis blijven wonen. Een keuze waar hij moeite mee had. Hier is menig woord aan vooraf gegaan. Want hij zou hiervoor zijn vertrouwde omgeving onherroepelijk moeten verlaten. Tijdens zijn verblijf in De Bolero in Voorhout, is hij met liefde en zorg omringd. Uiteindelijk had hij daar vrede mee, want ook de mensen die van hem hielden bleven hem trouw bezoeken.
Communiceren ging moeilijker en uiteindelijk kwam er geen woord meer over zijn lippen. Zijn ogen gaven het antwoord op de vragen die men hem stelde. Toen God het laatste woord tot hem richtte en hem de hand schudde, vielen alle brokstukken op hun plaats en openbaarde de muur zich als herrezen.

Hier rust je dan Antoon. Bij je collega priesters. Onder één dak. Met je rug in de richting van een woonwijk en je gezicht naar je vertrouwde huis, schapenweide en kerk. Jouw tweede thuis. Met je tenen bij wijze van spreken tussen het onkruid, zoals je dat zeker graag gewild zou hebben.
Hier sta ik dan Antoon. Voor het priestergraf. Met mijn gezicht in de richting van een woonwijk en mijn rug naar een lege weide. Maar in gedachten hoor ik een schaap blaten en zie ik lammeren dartelen.
Antoon, je bent thuis.

Ria Brekelmans van der Burg 19042016

Ria Brekelmans van der Burg

Over

Als tweejarige peuter speelde ik al in de kas terwijl mijn moeder aan het krenten was. Ik ben trots op de streek waarin ik geboren ben. Herinneringen aan die tijd staan beschreven in Groene tranen. In deze streekroman heb ik getracht een beeld te schetsen van een aantal Westlandse tradities, zoals de tuinbouw in vroeger jaren, de inwijding van de Sint Jan de Doperkerk in 1901, het Varend Corsolied en Waterpop. Het boek verscheen in 2013 alleen voor mijn familie. Twee jaar geleden ben ik lid geworden van Schrijvers tussen de Kassen. Sindsdien heb ik veel geleerd. Ik voel me thuis tussen deze enthousiaste groep productieve schrijvers. Inspiratie haal ik uit het leven, de vier jaargetijden, illustraties van Gustave Doré, musea, religie en de Romeinse geschiedenis. Behalve schrijven lees ik veel fantasy, historische romans en young adults.

Ik werk als vrijwilliger in de Sint Jan de Doperkerk. Regelmatig assisteer ik de archivaris als er vragen binnenkomen. De antwoorden vinden we in handgeschreven trouw, doop en rouwboeken. Dat archief omvat een periode vanaf 1736 tot heden. In mijn vrije tijd volg ik een teken/schildercursus en ik rondde onlangs de cursus creatief schrijven af.

Trots ben ik op Engelengeduld. Een prikkelend fantasy-verhaal. Iemand is het aan het proeflezen. Mijn pen brengt me naar de mooiste plekjes. Ik wil de mensen het gevoel geven dat ze een museum binnenstappen als ze mijn werk lezen. Daarom is schrijven telkens een ontdekkingstocht.

Lees alle berichten van:

Laat een reactie achter

Onze Sponsoren-Partners

OPMERKING:

Alle Proza en Poezië op deze site is auteursrechtelijk beschermd, en mag alleen met schriftelijke toestemming van de auteur elders gepubliceerd worden.

LIKE ONS OP FACEBOOK:

Laatst toegevoegde uitgave

  • De Rattenbende

    De Rattenbende

    Dit spannende verhaal speelt zich af in een klein dorp. We maken­ kennis met “SPEKMANS VLEESWARENFA­BRIEK’ en het “­PROEFDIERENLABORATORIUM’, waarvan Professor Rommelhaar­ de baas is. …Bekijk alle details
  • Liefde en ongemak

    Liefde en ongemak

    De titel Liefde en ongemak kenmerkt de denk- en werkwijze van Alleblas. Hij is constant op zoek naar tegenstellingen en dissonanten. Pure liefde en twijfels …Bekijk alle details

Bestsellers:

Evenementen

Nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes , meld u hier aan dan ontvangt u
1 x per maand onze nieuwsbrief.
* = verplicht veld

Optreden Streekdichter

  • Geen evenementen