Tag Archief | "proza"

16409_literair-cafe-de-mooie-woorden_image.png

Tags: , , , , , ,

Café “Mooie Woorden” 7de editie

Geplaatst op 07 mei 2017 door Schrijvers tussen de kassen

Laat u verrassen tijdens een wervelende avond vol van poëzie, proza en muziek door Westlandse schrijvers, dichters en singer / songwriters. Tijdens deze avond dragen Westlandse schrijvers en onze gasten voor uit eigen werk waarbij de diversiteit voor verassingen gaat zorgen.

We zijn trots en blij dat onze gast deze avond niemand minder is dan Gijs ter Haar.

Gijs ter Haar alias “de Godfather of slam” is in 1963 geboren in Apeldoorn. Na een turbulent leven is Gijs begin jaren 90 begonnen met schrijven van poëzie en is inmiddels een legende onder poëzie minnend Nederland.

In 2001 begint ter Haar met slammen, in de daaropvolgende jaren wordt hij de dichter met meer slam overwinningen dan elke andere dichter in Europa, 39 in 12 jaar tijd. Op het Nederlands Kampioenschap haalt hij 2 x zilver, in 2008 en 2014, waarbij hij beide malen door de jury unaniem tot winnaar uitgeroepen wordt maar aan applaus net iets te kort komt. In 2009 wint hij de Lowlands All Star Poetry Slam. Vanwege al zijn slamzeges en zijn onafgebroken inzet voor de slam noemen zijn slamcollega’s hem “The godfather of slam”.

 

Meer informatie vind u op zijn website www.dichtbijgijs.nl

Verder hebben we weer een grote diversiteit aan Westlandse schrijvers op het podium staan waaronder:

  • Ineke de Bruijn
  • Paul Vis
  • Piet Jansen
  • Hans Kamp
  • Nico van de Wetering
  • Lia Spitters
  • Peter Pakvis
  • Margriet Pakvis
  • Dick Voogd

En ook de Westlandse Streekdichter Marijke van Geest draagt deze avond voor.

Ook wat de muzikale omlijsting van de avond zit het wel snor, uit Den Haag hebben we voor u “De Kleine Nachtrevue“. Dit duo gevormd door Marlon van Capelle & Sander Westerduin gaat u verassen met zoals ze het zelf omschrijven Chansons Noir vol liefde, waanzin en zwarte humor.

 
 

 

 

 

De presentatie van de avond is in handen van niemand minder dan Etwin Grootscholten.

Al met al een avond met een gouden randje.

In de pauze en na afloop is er gelegenheid tot de aanschaf van het uitgegeven werk van onze schrijvers bij de boekentafel vanThe Read Shop Naaldwijk

Deze avond wordt mede mogelijk gemaakt door :

DE TOEGANG IS GRATIS
AANVANG: 20.00
ZAAL OPEN: 19:30

Reacties (0)

editor

Tags: , , , , ,

Schrijfwedstrijd

Geplaatst op 25 december 2016 door Schrijvers tussen de kassen

In het kader van het eerste Westlandse Boekengala schrijft vereniging ‘Schrijvers tussen de kassen’ ter stimulering van het geschreven woord een regionale schrijfwedstrijd uit rond het nationaal boeken week thema 2017 ‘Verboden vruchten’. Elke creatieve schrijver uit de regio Westland wordt van harte uitgenodigd om mee te doen.

Vier categorieën:

Alle inzendingen worden onderverdeeld in vier categorieën, zodat jong en oud(er) zich uit kan leven op het thema. De categorieën zijn:

  1. Poëzie door jongeren in de leeftijd van 14 tot 18 jaar
  2. Kort verhaal door jongeren in de leeftijd van 14 tot 18 jaar
  3. Poëzie door volwassenen van 18 jaar en ouder
  4. Kort verhaal door volwassenen van 18 jaar en ouder

Wedstrijdreglement:

Het volledige wedstrijdreglement kunt u hier downloaden.

De inzendtermijn loopt van 31 december 2016 t/m 15 februari 2017.

Prijsuitreiking:

De feestelijke prijsuitreiking vindt plaats tijdens het Westlands Boekengala op 28 maart 2017. Per categorie wordt een winnaar aangewezen en een aanmoedigingsprijs beschikbaar gesteld.

De winnende inzendingen worden onder vermelding van de auteursnaam gepubliceerd op de website van Schrijvers tussen de kassen. De winnaars worden tevens in de gelegenheid gesteld hun inzending voor te dragen tijdens het Westlandse Boekengala  én tijdens het eerstvolgende literaire café.

Veel succes

 

Reacties (0)

Header--Café-15-10-2015

Tags: , , , , ,

Bezoek het literair café op 15 oktober!

Geplaatst op 02 oktober 2015 door Schrijvers tussen de kassen

Het nieuwe literair café ‘De Mooie Woorden’ biedt een programma vol poëzie, proza en muziek. In café De 3 Winckels treden zeven Westlandse schrijvers en dichters op, afgewisseld door de gastdichters Sabine Kars en Martin Beversluis. De Troubabrours, een bijzonder trio, zorgt voor poëzie op muziek.

De afwisselende avond bestaat uit drie korte reeksen optredens van schrijvers-tussen-de-kassen die uit hun werk voordragen:

Gé Ansems, Martha Vollering, Ed van Berkel, Ria Oosterwijk, Marien van den Berg, Giel van der Hoeven en Margreet Hofland.

De gastdichters krijgen iets meer tijd voor hun optreden. Eerst is daar Sabine Kars, die de vluchtige werkelijkheid naar een poëtisch niveau tilt. Zij staat op vele podia en gaf enkele bundels uit.

De uitsmijter van de avond is het optreden van Martin Beversluis, de kersverse Stadsdichter van Tilburg. Deze gedreven dichter en performer gaf kort geleden zijn negende dichtbundel – Meandertaler – uit.

Ook de muzikale intermezzo’s bieden poëzie: het trio “De Troubabrours” bestaat uit een geschoolde zanger, een gitarist/singer-songwriter en een dichter.

Kortom: voldoende reden om te komen luisteren en borrelen in De 3 Winckels op donderdag 15 oktober vanaf 19:30 uur!

De presentatie is in handen van Ton ter Heijden.

Deze avond wordt mede mogelijk gemaakt door :

DE TOEGANG IS GRATIS

Voor het complete programma kijk hier

Reacties (0)

Lia-Spitters-small

Tags: , , , ,

Westlandse Kunst- en Atelierroute 2015 Workshop ‘Elfje’

Geplaatst op 19 april 2015 door Schrijvers tussen de kassen

Op 16 en 17 mei 2015 doen de dichters van ‘Schrijvers tussen de Kassen’ mee met de Kunst- en Atelierroute Westland. Onze dichters dragen niet alleen voor uit eigen werk, ze verzorgen ook leuke workshops voor het publiek. Altijd al een Haiku willen schrijven, een Elfje of een snelsonnet, dan ben je bij ons aan het juiste adres. Je kunt jouw eigen gedicht zelfs meteen voordragen op ons open podium.

De dagen worden muzikaal omlijst en je kunt te plekke gesigneerde bundels van onze dichters op de kop tikken. Qua stijl is er voor elk wat wils, onze dichters hebben ieder een eigen genre en zijn graag bereid u meer te vertellen over hoe een gedicht tot stand komt en over hun inspiratiebronnen.

Lia-Spitters-smallOp 17 Mei verzorgt Lia Spitters een workshop ‘Elfje’ .

Tijdens deze workshop leer je om een woorden tellend vers te schrijven een ‘elfje’ genaamd wat bestaat uit elf woorden verdeeld over vijf regels. Zie ook Wikipedia

Er zijn geen kosten aan verbonden.

Klik hier voor meer informatie

Reacties (0)

logo_wkena_2

Tags: , , , ,

Westlandse Kunst- en Atelierroute 2015 Workshop ‘Snelsonnet’

Geplaatst op 12 april 2015 door Schrijvers tussen de kassen

Op 16 en 17 mei 2015 doen de dichters van ‘Schrijvers tussen de Kassen’ mee met de Kunst- en Atelierroute Westland. Onze dichters dragen niet alleen voor uit eigen werk, ze verzorgen ook leuke workshops voor het publiek. Altijd al een Haiku willen schrijven, een Elfje of een snelsonnet, dan ben je bij ons aan het juiste adres. Je kunt jouw eigen gedicht zelfs meteen voordragen op ons open podium.

De dagen worden muzikaal omlijst en je kunt te plekke gesigneerde bundels van onze dichters op de kop tikken. Qua stijl is er voor elk wat wils, onze dichters hebben ieder een eigen genre en zijn graag bereid u meer te vertellen over hoe een gedicht tot stand komt en over hun inspiratiebronnen.

Op 16 Mei verzorgt Giel van der Hoeven een workshop ‘Snelsonnet’. Tijdens deze workshop leer je om een ‘snelsonnet’ te schrijven. Een snelsonnet bestaat altijd uit een kwatrijn gevolgd door een distichon met als metrum de vijvoetige jambe. Het rijm van het kwatrijn is omarmend ( rijmschema: A-B-B-A) en de regels van het distichon rijmen op elkaar (rijmschema: C-C) . Na de laatst zin van het kwatrijn volgt een chute.

Volgt u het nog ? Na deze workshop bent u in staat om het bovenstaande toe te passen. voor meer informatie  zie ook Wikipedia

Om zeker te zijn van een plaats tijdens deze workshop raden we je aan alvast een plekje te reserveren via deze pagina.

Er zijn geen kosten aan verbonden.

Reacties (0)

logo_wkena_2

Tags: , , , , , ,

Westlandse Kunst- en Atelierroute 2015 Workshop ‘Elfje en Stiftgedicht’

Geplaatst op 12 april 2015 door Schrijvers tussen de kassen

Op 16 en 17 mei 2015 doen de dichters van ‘Schrijvers tussen de Kassen’ mee met de Kunst- en Atelierroute Westland. Onze dichters dragen niet alleen voor uit eigen werk, ze verzorgen ook leuke workshops voor het publiek. Altijd al een Haiku willen schrijven, een Elfje of een snelsonnet, dan ben je bij ons aan het juiste adres. Je kunt jouw eigen gedicht zelfs meteen voordragen op ons open podium.

De dagen worden muzikaal omlijst en je kunt te plekke gesigneerde bundels van onze dichters op de kop tikken. Qua stijl is er voor elk wat wils, onze dichters hebben ieder een eigen genre en zijn graag bereid u meer te vertellen over hoe een gedicht tot stand komt en over hun inspiratiebronnen.

Adrienne

Op 16 Mei verzorgt Adrienne Vooijs een workshop ‘Elfje en Stiftgedichten’ .

Tijdens deze workshop leer je om een woorden tellend vers te schrijven een ‘elfje’ genaamd wat bestaat uit elf woorden verdeeld over vijf regels. Zie ook Wikipedia

en ook om een ‘Stiftgedicht’te maken dit is een gedicht dat niet ontstaat door te schrijven maar door te schrappen. Men “schrijft” een stiftgedicht door met een merkstift in een bestaande gedrukte tekst, meestal krantenartikels of een bladzijde uit een oud boek, woorden of delen van woorden te schrappen tot wat overblijft een gedicht vormt. Zie ook Wikipedia

Om zeker te zijn van een plaats tijdens deze workshop raden we je aan alvast een plekje te reserveren via deze pagina

Er zijn geen kosten aan verbonden.

Reacties (0)

Betovering

Tags: ,

Betovering

Geplaatst op 12 januari 2015 door Dennis Koopman

De gekste dingen onderweg. Verlaten scootmobiel bij een bushokje. Achteruit rijdende tractor. Sleutelbos op het midden van de autoweg. Krant vastgemaakt aan een ballon. Eenzame handschoen voor schoenenwinkel.
Nee, dat laatste was niet zo heel gek. Handschoenen zwierven wel vaker rond, dit seizoen dan. Nog iets vaker en het was mode.
Ook in de bus de gekste dingen. Bijvoorbeeld: vrouw met knoflook in haar vuist geklemd, en een blik bier dat uit haar plastic tas rolt. Ik die het voor haar opraapte. Verder vooral gekke dingen te horen. Twee prachtig opgemaakte meiden die de voetbalwedstrijd van gisteravond bespraken. De buschauffeur aan het bellen met Albert Heijn. Bejaard echtpaar in gesprek over bezoeken van Lowlands. Kind dat aan moeder vraagt hoe je zo ‘rond’ kan zijn als een van de andere passagiers. Moeder die zegt: betovering. Gezette vrouw in kwestie die toevoegt: ‘Ja, ik moet altijd teveel eten.’
Chipkaart werkt niet. Zwaai naar chauffeur die niet reageert. Wind in mijn gezicht, het regent sneeuw.
Ik heb de beker van de Starbucks nog in de hand. Vandaag heb ik me Stefan gedoopt.
Heeft niet geholpen. De American Latte van Stefan gaat de eerstvolgende prullenbak in. Die vind ik pas in het verzorgingstehuis. Baliemedewerkster lijkt me te herkennen. Is er tenminste nog iemand.
De deur van haar kamer staat op een kier. Ze zit voor het raam. Geen begonia’s, maar van alles. Fuchsia, viooltjes, narcissen.
Muziek op classic fm. Tv staat aan met het geluid zacht. Verder: rommeltje. Vaat, kleren, boeken, kranten, kaartspel, leesbrillen.
‘Goedemiddag,’ zeg ik zacht.
Ze kijkt op. ‘Ha, eindelijk. De tv doet het niet.’
Ik wil zeggen van wel, maar zie dan de afstandsbediening op tafel, de batterijen eruit. Liggen op het nachtkastje. De godin Venus mag weten waarom.
Ik doe ze weer terug, druk het klepje dicht. Zet tv op stand-by.
‘Nee, hij moet juist aan.’ Ik geef haar de afstandsbediening. Ze kijkt ernaar, legt hem neer.
‘Wie bent u?’ vraagt ze.
‘Ik kwam uw afstandsbediening maken. Mijn naam is Guido.’ Ik ga op het bed zitten, zij zit nog op haar stoel.
‘Wilt u daarvan afgaan. U bent klaar, u hebt uw werk gedaan.’
‘Zal ik niet een beetje opruimen,’ zeg ik. Ik begin met de vuile bekers, kopjes en bordjes. Ze protesteert niet. In de keuken begin ik met de afwas. Als dat bijna af is, komt ze in de keuken. ‘Ik vind het fijn dat u dit doet, maar wie bent u?’
‘Mijn naam is Leo,’ zeg ik dit keer. ‘Ik kom u helpen met de vaat en neem strak uw vuile vaat mee.’
‘Zo heette mijn man ook. U lijkt wel een beetje op mijn man.’
‘Dat weet ik. Waar is uw man?’
‘Hij werkt bij de gemeenteraad, dus daar is hij nu. Hij kan elk moment terugkeren.’
Ze gaat naar de wc, waar later ongegeneerd toiletgeluiden vandaan komen. Ik verzamel de was, kijk in de provisiekast en koelkast. De beschimmelde Philadelphia en de verlopen vanillevla gooi ik weg. Op een notitieblokje schrijf ik een boodschappenlijst.
Als ze het voor de derde keer vraagt, heet ik David en voeg ik toe: ‘Mag ik je pinpas? Twee zeven één drie toch? Dan ga ik weer boodschappen voor je doen.’
‘Wat een brutaliteit jongeman!’ roept ze uit. Als ik een crimineel zou zijn, zou het me niet lukken haar te misleiden, dat stelt me nog een beetje gerust. Ze wil niet toegeven dat ze eigenlijk niet weet wat een pinpas is, of dat ze ook haar pincode niet meer kan herinneren. Haar pinpas zit in mijn portefeuille en zelfs als die daar niet zat, zou ik haar boodschappen betalen.
Ze zit gevangen in een betovering die speelt met haar gevoel voor tijd, een warboel maakt van haar herinneringen. Kon ik door een kus of een knuffel de betovering maar verbreken.
Toch kus ik haar op haar voorhoofd als ik wegga.
Waarom lukt het mensen wel om voor anderen te zorgen, maar komen ze er belabberd vanaf als ze de zorg voor zichzelf zouden moeten evalueren? Dat vraag ik mezelf af tijdens de boodschappen. Ik heb er geen antwoord op. Omdat het dit alles nog een beetje zin geeft. Ook al wordt het steeds vergeten, los ik – misschien net als haar – op in anonimiteit. De andere gedachte die in mijn hoofd rondspookt, is er één van ergernis. Ergernis aan de georganiseerdheid van de hele supermarkt. Wat een contrast met de busreis.
Als ik terugkom met de boodschappen, vraagt ze het nog één keer. Ze wil zich er nog steeds niet aan overgeven, zie ik aan het ongeloof en de radeloosheid in haar ogen als ik haar eindelijk naar waarheid antwoord: ‘Ik ben Anthonie, je zoon. Maar dat vergeet je steeds.’

©Dennis Koopman

Reacties (0)

Tags: , ,

Winterbegrip

Geplaatst op 10 december 2010 door Giel Van der Hoeven

Ik fiets naar huis. Gelukkig heeft het niet meer gesneeuwd en ook nu is het droog. De pad is wel slecht, papsneeuw. Uitkijken dus, moet lukken ondanks de nodige versnaperingen. Ik had me voorgenomen – eenmaal zittende op de fiets – de gedachten niet af te laten dwalen en me te concentreren op de weg die bereden moest worden. Belangrijk en lastig zat. De sneeuw klonterde aan mijn voorwiel. Zodanig dat de dynamo van het licht doorslipte en weigerde de energie door te geven die de voorlamp nodig had om te kunnen schijnen. Dan maar uitzetten dat nodeloos en irritant aanslepende ding.

Ik dacht hardop: als ik dit tot huis toe volhoudt, wat kan me dan nog gebeuren?!

Het fietspad was goed verlicht en wie zou ik onderweg nog tegen kunnen komen?

De hulpdiensten. Brandweer. Die hadden hier niks te zoeken want er was geen brand.

En trouwens, al het bluswater was bevroren.

Ziekenwagen… idem dito: ik zie geen ongeluk, dus uitgesloten.

Politie? Ook niet nodig. Maar… die rijden wel altijd rondjes!

Ook als er niks aan de hand is.

Neuh… dat zal toch niet… met deze temperaturen?

Mooi, Naaldwijk is bereikt. Hé verrek, zie ik daar licht in de verte?

Een auto op de weg dit uur van de dag?… uhh, nacht?!

Een witte auto zie ik.

Met een streep over de zijkant. Oranje, blauw… nee hè?!

Ja toch.

‘Goeden morgen meneer, wat doen wij zo laat nog op pad?’

Ik denk: ‘goeden morgen’ en ‘laat’…? Hier klopt iets niet!

Maar ik zeg: ’ja agent, cultureel avondje gehad, zit in de organisatie dan kan het wel eens uitlopen meneer, duss…’

‘Was u zich ervan bewust dat uw verlichting niet deugdelijk is?’ onderbrak hij mij.

Ik denk: ‘laat me gewoon lekker doorfietsen man, dan kunnen we allebei zo snel mogelijk achter moeders warme batterij gaan liggen!’.

Maar ik zeg: ‘meneer agent, Ik fietste naar huis. Gelukkig had het niet gesneeuwd en ook was het droog. De pad was wel slecht, papsneeuw. Uitkijken dus, moest lukken ondanks de nodige versnaperingen. Ik had me voorgenomen – eenmaal zittende op de fiets – de gedachten niet af te laten dwalen en me te concentreren op de weg die bereden moest worden. Lastig zat. De sneeuw klonterde aan mijn voorwiel. Zodanig dat de dynamo van het licht doorslipte en weigerde de energie door te geven die de voorlamp nodig had om te kunnen schijnen. Dan maar uitzetten dat nodeloos en irritant aanslepende ding. Ik dacht hardop: als ik dit tot huis toe volhoudt, wat kan me dan nog gebeuren?! Het fietspad was goed verlicht en wie zou ik onderweg nog tegen kunnen komen? De hulpdiensten. Brandweer. Die hadden hier niks te zoeken want er was geen brand. En trouwens, al het bluswater was bevroren. Ziekenwagen… idem dito: ik zie geen ongeluk, dus uitgesloten. Politie? Ook niet nodig. Maar… die rijden wel altijd rondjes! Ook als er niks aan de hand is…’

De agent onderbreekt mij: ‘meneer ik neem aan dat u zo’n beetje thuis bent?

Als ik u was zou ik zo snel mogelijk achter moeders warme batterij kruipen!’

Uhm… ‘tuurlijk agent, ik woon hier om de hoek. Goedenavond!’

Ik rijdt de poort in. Ik ben er.

De kerkklok slaat… boing!

Eén keer. Half… nog wat… drie? vier? vijf?

Who knows?

Who Cares!

[© GvdH/031210]

Reacties (1)

Tags: , ,

OP HET LIVE GESCHREVEN

Geplaatst op 24 oktober 2010 door Giel Van der Hoeven

OP HET LIVE GESCHREVEN (de soundtrack van mijn leven)
Voorpublicatie van 2 hoofdstukgedeelten uit dit boek in wording © 2009 G-design

LEVEN & DOOD
Vrijdag 7 augustus 2009 14:45 uur, Marja een goede vriendin van ons uit Zeeland stuurt me een sms-bericht dat ze het gerucht heeft vernomen dat Willy DeVille is overleden. Of ik het kon verifiëren? Willy is al enkele maanden ziek en lijdt aan alvleesklierkanker. Via de Internationale Willy DeVille-Mink DeVille fanclub werden de 650 leden al op de hoogte gehouden over zijn ziekte middels nieuwsbrieven per e-mail en via het officiële fanclub orgaan per post simpelweg Willy DeVille genaamd. Het laatste nummer van het fanclubblad bevatte een A4’tje als bijlage dat opende met: “Het valt me zwaar om de brief/nieuwsletter te typen. In het laatste fanblad heb je kunnen lezen dat Willy het op dit moment zwaar heeft. In eerste instantie dacht men dat het Hepatitis C [een virale leverontsteking] was en dat klopt ook wel, maar hij werd zieker en zieker. Vandaar dat er in maart en april 2009 meerdere onderzoeken zijn uitgevoerd. De onderzoeken hebben aangetoond dat er helaas meer aan de hand is.” [alvleesklierkanker dus]. De brief eindigde met: “Uiteraard heeft de fanclub namens ons allen rozen gestuurd. Ik snap dat er nu direct een groot aantal vragen bij je opkomt. Ik ga die nu niet beantwoorden. De situatie is niet rooskleurig en behoorlijk ernstig.” Was getekend Gurrie van Brug [fanclub voorzitter]. In de brief stond verder dat Willy’s vrouw Nina een speciaal verzoek aan alle fans had om hem in deze moeilijke fase van zijn leven te steunen door kaarten en brieven met persoonlijke steunbetuigingen naar de postbus van de fanclub te sturen. Willy wilde deze zware tijd doorkomen met het lezen van deze dingen. Omdat ik zoveel mooie herinneringen had aan de muziek en de concerten van aanvankelijk Mink DeVille en later Willy DeVille twijfelde ik geen moment en schreef de onderstaande brief aan mijn idool:

Dear Willy,

From Gurrie I heard about you’re sickness and the power and courage you’re fighting it with. Catched in a “bird cage”, that’s hard for a freebird like you. I wish you the strength to keep on flying and even maybe get out of the cage again. Keep counting on the support of you’re angels, without who’s wings you couldn’t fly. You are, with you’re music and you’re way of life, a big influence on my life, as I use to say: you are playing the soundtrack of my life. I had the privilege to meet you backstage in the Rotterdam Luxor Theater at October the 30th 2006 were you played with the acoustic trio. This meeting was a routine action for you but a great moment for me (although I’d rather had a drink with you in a New Orleans bar 😉 I did thank you for again a great show – I saw a lot since you’re first peformance in the lowlands – and ask you not even thinking about stop making records or playing live gigs. You answered with you’re typical voice: “I only quit when I drop down“. ☺ So I hope to see you again on stage sooner or later and like to thank you for all the great music and lyrics you gave us untill now. I’d like to write poetry and make paintings myself, you influenced me a lot on that too. (this poem is in Dutch and hard to translate, it’s about enjoying the silence instead of hang on to a certain clammy religion).

STILTE
~
Mensen zoeken warmte en vertrouwen,
door gebed, meditatie, symboliek,
spiritualiteit, Zen en mystiek,
houvast om het leven te beschouwen.
~
Als warmte ontvangen wordt door kilte,
kan je beter genieten van stilte

Kind regards, Giel, The Netherlands.

Ik voegde 2 foto’s toe, één van de backstage meeting die we in 2006 in het Nieuwe Luxor hadden en ééntje van een schilderij dat ik ooit van Willy had gemaakt. In de hoop dat Gurrie het door zou sturen naar Nina en dat Willy het zou lezen. En in de hoop dat mijn – en de vele ander brieven en kaarten – die hij zou krijgen hem écht iets zouden doen en dat hij (tegen beter weten in) weer op zou knappen om ons nog jaren lang te kunnen verblijden met prachtige cd’s en onvergetelijke optredens. Want Willy had een groot deel van zijn leven dingen gedaan die God verboden had maar diezelfde God had toch zeker het beste met mijn idool voor, was mijn stellige overtuiging. Ook God himself heeft weggekwijnd op ‘Guardian Angel’ en ‘Heaven Stood Still’, ik wist het zeker.

TE VEEL HART (demasiado corazón)
11 juli 1982 – Italië, met als uitblinker Paolo Rossi, won in Madrid voor de derde maal de wereldbeker voetbal voor landenteams. Italië won met 3-1 van West Duitsland. Samen met mijn maat Sjaak zaten we na te genieten in onze stamkroeg. Hoewel we beide voetballiefhebbers waren en – bij afwezigheid van Oranje op dit toernooi – tevreden waren met de uiteindelijke winnaar zou het echte hoogtepunt van deze dag nog volgen. Mink DeVille ging een nachtconcert geven in de Rotterdamse Doelen. Of het tijdstip van aanvang – de band zou rond middernacht pas starten – te maken had met deze voetbalfinale wisten we ook niet. Maar wat we wél wisten was dat het zó hoorde, de muziek van DeVille was bij uitstek geschikt voor het nachtleven (This must be the night). Oké een rokerige club als Eksit had als podium locatie nog beter geweest maar Mink DeVille was door het succes van de laatste lp Coup de Grâce en door festival- en tv aspiraties de kleinere clubs inmiddels ontgroeid. In maart had de band zelfs in de late-night sketch en comedy show Saturday Night Live in New York opgetreden. Ik kan me ook nog herinneren dat het beruchte jongerencentrum Eksit, waar gerenommeerde bands als The Sex Pistols, Talking Heads, U2 en Joy Division hun opwachting maakte in dat jaar, tot aan de grond toe afbrandde. Op naar de pluche stoelen van de Doelen dus. Een veelgeroemd chic concertgebouw met een bijzondere akoestische kwaliteit. De bezoekers in die nacht waren op hun manier ook chic en deden het nachtclub gevoel toch oproepen, gelukkig. Veel jonge mannen liepen als DeVille look-a-likes rond en de dames droegen veelal strakke leggings en leren jacks met een getoupeerde haardos en (zwart) gelakte nagels en felle lippenstift (She’s so though), dé new wave style van de tachtiger jaren. En ook wij hadden savoir fair, niet alleen qua uiterlijk met ons ongekamde coupe soleil matje in de nek, dunne snorretjes, strakke pantalons, hagelwitte overhemden, smalle stropdasjes en colberts dan wel gitzwarte leren jacks. We gedroegen ons ook nonchalant en cool en we wisten met elke situatie die zich voordeed te dealen. Bovendien konden we alle teksten van de Coup de Grâce lp en Mink DeVille’s bekendste nummers – ik had ooit eens het cassettebandje Savoir Fair (best of) uit een uitverkoopbak gevist – uit ons hoofd. “From New York City: Mink DeVille!” kondigde een man in het steenkolen Engels aan. Net als het Rockpalast concert van oktober 1981 begon het optreden met het instrumentale Harlem Nocturn waarin Louie Cortelozzi een scheurende saxofoonsolo ten gehore bracht. Het Duitse Rockpalast optreden kende ik goed omdat ik dat op audio tape had staan en in mijn auto al zo’n beetje stuk had gedraaid. Na een avondje stappen was ik in de nacht van 17/18 oktober 1981 thuis gekomen en ontdekte dat de Duitse zender WDR de Rockpalast Rocknacht live op tv uitzond. Via de centrale antenne konden wij de Rundfunksendung ontvangen. Mink DeVille war das zweite Gruppe im festival, dus ik viel met mijn Nase im Butter. Met mijn cassettedeck had ik het optreden van de tv opgenomen en zo mijn eigen bootleg vervaardigd. Jaren lang heeft het eindresultaat – vooral in mijn auto – dienst gedaan als soundtrack, onderweg naar- en van avondjes stappen of concertbezoeken (loud music in cars). De live tape was ook uitermate geschikt als soundtrack tijdens romantische avontuurtjes met mixed up shook up girls, maar daar zal ik nú niet over uitwijden. Ik kon die setlist destijds uit mijn hoofd, van het begin – iemand in het publiek schreeuwde “Du Arschloch!” – tot het einde als Willy voor die Zugabe op het podium verschijnt met lipstick traces op de wang die zijn toenmalige vrouw Toots onderweg van de kleedkamer naar het podium had nagelaten. Mrs. Toots DeVille – haar echte naam was Susan Berlinksy – en Willy trouwde eind jaren zeventig, ze hadden één zoon Sean. Toots was van geboorte half Frans en half Pima-Indiaans en ze was destijds een maffe punkrock chick die ring-piercings in haar witgepoederde neus droeg. Qua uiterlijk (60’s Ronettes-style) en gedrag was Toots de voorloopster van Amy Winehouse. En het was ook een mean jalous bitch! Volgens insiders heeft ze eens een Marlboro peuk bij een vrouw in haar oog uitgedrukt, omdat deze dame te lang en te verliefd naar Willy had gekeken. Volgens de verhalen is ze jaren later – Willy had allang geen relatie meer met haar – aan een overdosis heroïne overleden. Maar er gaan ook verhalen dat ze haar leven na 20 jaar met Willy heeft gebeterd en erna jammerlijk in 2005 aan kanker is overleden. Feit is dat de relatie innig en enerverend geweest moet zijn anders had hij nooit zulke prachtige liefdesliedjes kunnen schrijven. Willy trouwde in 1984 met zijn business manager Lisa Leggett en ze gingen samen in New Orleans (Mississippi) paarden fokken en op een boerderij wonen. In 2001 is Lisa tragisch overleden door zelfdoding, Willy vond haar bij thuiskomst. Na Lisa’s dood raakte Willy betrokken bij een auto ongeluk waardoor hij een kunstheup kreeg (“all my bones are busted”) en maanden lang moest revalideren en met een wandelstok liep. Hij ging terug naar New York City waar hij zijn derde vrouw Nina Lagerwall trouwde en waarmee hij uiteindelijk de rest van zijn leven mee doorbracht. Maar Willy had altijd een zwak voor mooie vrouwen, en stak dat niet onder stoelen of banken: “Is het niet elke droom van een jonge muzikant om daar op dat podium geliefd te worden door bloedmooie vrouwen? Ik heb er alleen steeds zo lang voor moeten werken”, zo grapte hij in 2007 nog backstage tegen een journalist van de Standaard tijdens Gent Jazz. Of zoals hij in 2006 in Humo liet optekenen: “Gitaren zijn als vrouwen voor mij, zéker! Ik heb er in de loop der jaren een romantische relatie mee opgebouwd; alleen de vorm al. Ze zijn meestal ontstemd, maar als je ze met het juiste gevoel behandelt kun je ze prachtig laten klinken”. Willy DeVille de cynische romanticus, wiens leven bol stond van passie en tragiek. Zo ver ik kan nagaan waren noch Toots noch Lisa erbij in de Doelen in Rotterdam, maar ook die nacht was doordrenkt met passie en hartstocht. De band speelde die nacht net zo strak als dat de broek van Willy om zijn lange ranke lijf zat. Zijn kostuum had een zeer goede snit, mooie Italiaanse puntschoenen en blinkende sieraden maakte de outfit compleet. Willy schreide elegant en ritmisch over het podium voortdurend sigaretten paffend en soms nippend aan zijn glas, bij tijd en wijlen reagerend op kreten vanuit het publiek. Met zijn indrukwekkende kuif en dunne snorretje had hij de uitstraling en charme van James Dean en Errol Flynn tegelijk. Maar bovenal zagen en hoorde we Willy DeVille zelf, de entertainer en zanger met zijn gruizige stem en continu een peuk in zijn linker hand of geklemd tussen zijn scheve gebit met gouden tand. De rauwe romanticus met teksten over love and emotion, recht uit zijn hart en songs die net zo op maat gesneden waren als zijn kwaliteit maatpak. Een muzikale mengeling van 60’s r&b, blues, latin en rock’n roll. De new wave meisjes wierpen Willy handkusjes en rode en witte rozen toe tijdens het optreden en soms reageerde hij hierop met scherpe oneliners of alleen met een glimlach vol geveinsde arrogantie. Zijn“yeah yeah’s!”, “whohoo’s!” en “Ayayayay’s!” klonken hierbij als krijsende lokroepen van een hitsige zwarte panter. De dvd Live At Montreux 1982 geeft de sfeer en de vergelijkbare setlist van die avond goed weer. Wat wij al vermoeden of eigenlijk gewoon al wisten werd nu in het holst van de nacht bevestigd. Willy was thé man, our man, my man! Sjaak en ik hadden Mink DeVille kort ervoor nog gezien op klaarlichte dag tijdens de 1982 editie van het Vlaamse Rock Torhout festival. Behalve Mink DeVille had het festival een goeie line-up met o.a. U2, de Steve Miller Band, Tom Tom Club, Talking Heads en Jackson Brown. Vanaf 1978 gingen wij tweetjes al jaarlijks naar het Pinkpop festival maar ondanks dat Mink DeVille in 1982 daar ook optrad hadden we het traditionele bezoek aan het Burgermeester Damensportpark in Geleen dit jaar bewust overgeslagen. Mink Deville en ZZ Top op de affiche waren oké maar Doe Maar en Kid Creole & The Coconuts… nee, een devaluatie van het festival vonden wij dat. Torhout zou het worden en Torhout wérd het, nog een paar jaar achtereen togen we jaarlijks naar den Bels in plaats van naar Limburg. De audio bootleg van het 1982 Doelen optreden heb ik 25 jaar later in een ruil te pakken gekregen, bij een Italiaanse fan nota bene. Na Torhout en de Rotterdamse Doelen heb ik Mink DeVille en later Willy DeVille met zijn band en als akoestisch trio nog tientallen keren live zien optreden. Soms met vrienden, soms met vriendin, soms alleen en één keer met onze dochter Lizzy. Willy zou één van de belangrijkste mensen in mijn (ons) leven worden, zonder dat hij het zelf wist trouwens. Memorabel voor ons was het concert van 21 februari 1996 wederom in de Doelen te Rotterdam. De cd Loup Garou was net uitgekomen en mijn vriendin Trudy had een rode roos gekocht en daaraan een kaartje gehangen met de tekst ‘from you’re White Trash Girl’ (naar een track van die cd). Omdat wij op de derde rij behoorlijk vooraan zaten achtte zij het wel mogelijk om de roos persoonlijk aan Willy te kunnen overhandigen. Willy was gek op rozen want tijdens optredens stond er altijd een vaas met witte rozen op het podium en drapeerde hij om zijn microfoonstandaard soms een slinger van rode rozen. Het was door de jaren heen een soort van gimmick geworden om tijdens DeVille concerten met rozen te dwepen. De roos heeft vele symbolische betekenissen en de schoonheid van deze bloem is al op vele wijzen beschreven. De bloem heeft natuurlijk met de liefde te maken. Dichteres Gertrude Stein schreef eens: “a rose is a rose, is a rose is a rose”. Een cryptische zin die zoiets betekent als; “de roos verwijst naar niets anders dan zichzelf”, voor altijd en eeuwig, for ever and ever, heart and soul. De symboliek van de roos is: vreugde, geluk, genegenheid, liefde en kwetsbaarheid. De kleur rood beduid onder meer op: daadkracht, hartstocht, romantiek, verleiding en warmte. En de witte kleur o.a. op: feestelijkheid, zuiverheid, onschuld, puurheid en stilte. Mink- en Willy DeVille hadden de Ben E. King klassieker (There is a rose in) Spanish Harlem ook regelmatig op de setlist staan. De affiniteit met rozen was dus groot. Zuiverheid, romantiek… stilte.

Tijdens dat Doelen concert in 1996 spoort Willy DeVille na drie songs zijn publiek aan om uit de stoelen te komen om mee te swingen en niet als zoutzakken in het pluche te blijven zitten. Voor ons het sein om linea recta naar het podium te gaan. Velen enthousiaste fans volgden ons. Het resterende concert stonden Trudy en ik aan de linkerkant van het podium recht tegenover de background singers de zusjes Yadonna & Dorene Wise. Regelmatig kwam Willy onze richting op en je kon het kippenvel op zijn tengere witte handen zien. Teksten werden uit volle borst meegezongen en er was regelmatig oogcontact. Met name tussen Willy en Trudy en tussen Yadonna & Dorene en mij. Tonight was ladies night on mister romantics show. Leuzen (“Hé José” en “Willy I love you, Mi Amore!”) en verzoek nummers (Hey! Joe en Bamboo Road) werden van achter ons uit de zaal geroepen en Willy reageerde hier als altijd met veel cynisme op of negeerde het juist volledig. Ook negeerde hij de rode roos die Trudy hem een aantal malen tijdens de show trachten aan te bieden. Kennelijk had hij besloten het symbool der verleiding pas na de show en tijdens de final bow in ontvangst te nemen. Want wel gooide hij haar halverwege de show de witte handdoek toe waarmee hij zich gedurende het optreden het zweet van zijn gezicht had geveegd. For what it’s worth, maar het stuk textiel ligt nog altijd opgevouwen én ongewassen in onze linnenkast. Na de laatste tonen van Dust My Broom en het afscheid van Willy & de band applaudisseerde wij zo hard dat Trudy vergat de roos aan Willy te geven. Gelukkig was YaDonna zo wijs en vriendelijk om na de aftocht van Willy de bloem in ontvangst te nemen met de belofte deze alsnog aan hem te overhandigen. Later dat jaar zond de VPRO TV het programma Lola de Musica uit met daarin een documentaire over Willy DeVille met interview en live fragmenten uit het optreden in Muziekcentrum Vredenburg Utrecht van 22 februari 1996. Aan het begin van de documentaire zien we Willy en zijn tweede vrouw Lisa een trap in het gebouw afkomen, Lisa draagt duidelijk te zien de rode roos met het kaartje, die mijn vrouw Trudy de dag ervoor gegeven had. From you’re white trash girl was toch nog goed terecht gekomen. Willy werd op 25 augustus 1950 geboren in de stad Stamford in de staat Connecticut, wat onderdeel was van het metropolitaanse gebied van New York. Willy’s eigen naam was William Paul Borsey Jr. en hij groeide op in het Belltown district van Stamford. Over zijn ouders is weinig bekend maar zijn grootmoeder was een inheemse Amerikaanse Pequot en Willy had ook Baskisch en Iers bloed in zich. Of zoals hij zelf ooit zei: “een beetje van dit en een beetje van dat, een echte straathond”. Stamford was destijds een postindustriële stad waar bijna iedereen in fabrieken werkten. “Mij niet gezien…” zei Willy hierover: “… dan kom je nergens en ga je er ook dood”. Dus verliet hij op zijn 16e jaar school en huis om in de Lower East Side van New York muzikant te worden. Met als grote voorbeelden de blues gitaristen Muddy Waters, John Lee Hooker en met name John Hammond. Zijn eerste band werd Billy and the Kids maar werd niet wat hij ervan verwachten. Hij verhuisde in 1970 naar Londen om daar een band op te starten, maar slaagde er wederom niet in muzikanten met dezelfde visie te vinden. Teleurgesteld ging hij teug naar de Verenigde Staten en belandde na verloop van tijd in San Francisco, waar hij een band oprichtte met bassist Rubén Sigüenza, drummer Tom “Manfred” Allen, pianist Ritch Colbert, and gitarist Fast Floyd. De band trad op onder de namen Billy DeSade & the Marquis en de Lazy Eights op voordat ze in 1974 de naam Mink DeVille aannamen. Ze verhuisde gezamenlijk naar New York, waar gitarist Louis X. Erlanger aan de band werd toegevoegd en ze één van de huisbands werden van de nu legendarische nachtclub CBGB’s, waar ook The Ramones, Patti Smith, Television, de Talking Heads en Blondie de basis voor een succesvolle carrière legden. Het zwaar vervallen podium ging na verloop van tijd ter zielen en de meeste huisbands ook, maar Willy DeVille ploegde onverminderd voort met vijf Mink DeVille albums en tien Willy DeVille albums (t/m 2008) als gevolg. De band Mink DeVille werd eind jaren zeventig gemakshalve nog onder de noemer new wave geschaard, maar feitelijk mixte de band toen al rock ‘n roll en soul met Latijns- Amerikaanse klanken die Willy als kind in de achterbuurten hoorde. En die liefde voor traditionele muziek was tot aan het einde van zijn carrière terug te horen in het repertoire. We zijn Willy altijd intensief blijven volgen waarbij hij met optredens met zijn elektrische band in de kleinere clubs als Nightown (Rotterdam) Het Paard (Den Haag) en Paradiso (Amsterdam) toch het beste tot zijn recht kwam. Maar de laatste jaren trad hij steeds meer met zijn akoestisch trio op in schouwburgen en theaters. Want de immer flamboyante DeVille was een veelzijdig artiest die met hart en ziel zijn muzikale boodschap bleef verkondigen, voornamelijk in de lage landen want zijn eigen landgenoten begrepen hem niet: ,,Het Amerikaanse publiek behandelt onze eigen cultuur alsof het papieren zakdoekjes zijn: je snuit één keer je neus en je gooit het in de vuilnisbak. Het is bedroevend dat veel van mijn landgenoten nog nooit van Billie Holiday of van Muddy Waters hebben gehoord, om het simpele feit dat je ze nooit meer op de radio hoort. Ik kan wel janken, want ik was verlíefd op de radio toen ik in mijn jeugd met doowop muziek kennismaakte. Het is allemaal de schuld van de Rolling Stones, die handig gebruik hebben gemaakt van onze muziektradities en die er pópmuziek van hebben gemaakt. Voor mij bestaat er maar één categorie die de moeite waard is: goede muziek.” Zo liet hij journalist Jan Vollaard in 1999 optekenen in het NRC, niet geheel gespeend van zijn kenbare cynisme. Een aantal fans zag het niet meer zitten in de té soft geworden DeVille maar de eveneens ouder geworden die-hards vonden zijn wending begrijpelijk en verfrissend én ook nieuwe bewonderaars uit de jazz- en theater hoek volgden. Trouw aan zijn reputatie deinsde de zanger er niet voor terug de grenzen van zijn muzikaal universum te verleggen. Door zich te omringen met twee muzikanten liet hij alle versieringen voor wat ze waren en toonde de naakte essentie van zijn muziek. Op het podium kroop DeVille even gemakkelijk in de huid van de zigeuner, de country-bluesman, de junkie of de chicano. De muzikale chemie tussen het akoestisch trio creëerde een sound, waarin gespeeld werd met de juiste timing en magische stiltes en waarbij de stem van Willy DeVille schommelde tussen hartverscheurend en onverwacht sober. The Berlin Concerts (2002) zijn hiervan inmiddels getuige op twee blinkende dvd schijfjes die elke rechtgeaarde fan koestert. Zijn muzikale gezellen waren in het jaar 2006 inmiddels, de jonge pianist Darin Brown en zijn trouwe metgezel David Keyes op de contrabas. In m’n eentje was ik naar het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam getogen voor een hernieuwde kennismaking met het Willy DeVille Acoustic Trio. De eerste keer was in 1999 op het Crossing Border Festival in Den Haag. Die vertoning was wat ons betrof minder geslaagd omdat een zwaar aangeschoten DeVille pas tegen middernacht het podium van het Lucent Danstheater op strompelde. De primeur van het akoestische trio had toen nog wel ,,een veer op zijn hoed” moeten worden. Nadat hij in 1998 in het kader van de culturele betrekkingen tussen Frankrijk en Louisiana speelde op het festival van La Rochelle, had Willy zich voorlopig tot deze akoestische setting bekeerd en had toen aangekondigd: ,,Ik heb me nooit veel
aangetrokken van grenzen tussen de afzonderlijke muziekstijlen. Doowop, soul, rhythm & blues, voor mij draait het allemaal om één ding en dat is de emotie die je er als zanger in kunt leggen. Voor Crossing Border heb ik iets nieuws in petto. Tot nu toe maakte ik gebruik van grote, bombastische begeleidingsgroepen met een schetterende saxofoon en harde drums. In plaats daarvan kies ik nu voor akoestische instrumenten en percussie, waardoor de muziek meer ruimte krijgt om te ademen. Alle partijen worden zonder overbodige franje gespeeld, zodat je eindelijk kunt horen wat een fantastische songs het zijn. Ik wil niet terugvallen in een warm bed van muziek die al twintig jaar hetzelfde klinkt. De muzikanten moeten hóngerig zijn, alsof ze voor het eerst op het podium staan.”

Voor aanvang kwam ik in de foyer van het Luxor Jan uit Hazerswoude tegen. Jan kon in uit de muziekscène en we waren van elkaar op de hoogte dat we DeVille een warm hart toedroegen. Jan is met zijn rijzige gestalte zelfs zeer prominent aanwezig in het Paradiso publiek op de laatste officiële dvd van Live in the Lowlands (2005). Zowaar was er een goed voorprogramma, in de vorm van delta blues gitarist Keith B. Brown, die een kort maar indrukwekkend akoestisch optreden weggaf. De singer-songwriter speelde een soulfull mix van country blues en soul-folk-pop. Zowel eigen nummers als originals. Hij was een zeer getalenteerde muzikant en niet geheel onbekend zo bleek: Keith vertolkte in de film The Soul Of A Man (2003) van Wim Wenders (Martin Scorsese productie) de rol van gitarist Skip James. Voor het eerst sinds maart 2005 (toen in Nighttown) zag ik de broodmagere zanger met de scherpe kop en gouden tand weer live optreden. Gezeten in het pluche van stoel 17 op de 3e rij van dit prachtige Luxor theater zag ik dat hoge kuif en het streepdunne snorretje waren verdwenen. Hij doet met zijn gitzwarte lange lokken denken aan een indiaan en een piraat tegelijk. De gruizige stem en de flamboyante Willy DeVille-stijl waren er gelukkig nog als vanouds. DeVille woont alweer een tijdje in New Orleans en Mississippi, en zijn huidige muziekstijl is behoorlijk door deze streek beïnvloed. Afijn, gezeten in dat pluche dus, bleek mijn rechter buurman een streekgenoot (Westlander) te zijn en m’n linker buurvrouw een zeer gezellige bejaarde Rotterdamse dame in bontjas, die alle nummers meezong en een groot fan was De sfeer zat er al gelijk goed in dus. Onder luid gejuich kwam Willy, dit keer zonder walking-cane – de voorgaande optredens hadden we hem vanwege een heupaandoening steeds met wandelstok zien opkomen – op zijn eigen wijze op. Zijn optredens mogen dan niet gladjes zijn, ze zijn wel puur. Zijn wijze van presenteren is uniek, als muzikant is Willy DeVille van zeldzame klasse. Dat blijkt direct: alles wat deze rauwe romanticus zingt, lijkt recht uit zijn hart te komen. Of hij nu Betty, Carmelita of Josephine bezingt, hij aanbidt ieder van hen met heel zijn hart en stembanden. Zijn schurende, versleten stem is vol liefde en gevoel. En hij is opvallend goed bij stem, voor zover daar bij hem sprake van kan zijn. DeVille en zijn twee kompanen, oudgediende David Keyes op bas en de jonge Darin Brown (32) op toetsen, zijn bovendien thuis in zo’n beetje alle roots-stijlen die het Amerikaanse continent voortgebracht heeft. Blues gaat net zo vlot als latin, rock’n’roll kan net zo swingen als tex-mex. En door de man die sigaret en gitaar afwisselt, klinkt alles als Willy. Het repertoire bestaat grotendeels uit klassiekers van de afgelopen pakweg honderd jaar. De Drifters-hit Save the Last Dance for Me en Just to Walk that Little Girl Home mede gecomponeerd door zijn overleden steun en toeverlaat Doc Pomus, allemaal passeren ze de revue. Opvallend is dat DeVille’s eigen nummers in niets onderdoen voor die gouden nummers. Samen vormen ze een prachtig boeketje songs. En DeVille is de man die ze kan brengen, met verve en gevoel. Weinig zangers kunnen zijn pure passie tentoon spreiden. Deze man zingt zijn liedjes niet, hij lééft ze. Het best is hij in zijn ballads, wanneer hij zijn woorden bijna bidt. Veel echter en oprechter kan zang niet zijn […]

boek
OP HET LIVE GESCHREVEN (de soundtrack van mijn leven) [website]

Een voorpublicatie is ook als pdf-bestand hier te downloaden [pdf/567 kB/8 pag A4]
Het boek zal ergens in 2011 op de markt moeten komen.

Niets uit deze uitgave mag gekopieerd en/of verspreid worden zonder schriftelijke toestemming van de auteur

Reacties (2)

Onze Sponsoren-Partners

Waarschuwing:

Alle Proza en Poezië op deze site is auteursrechtelijk beschermd, en mag alleen met schriftelijke toestemming van de auteur elders gepubliceerd worden.

LIKE ONS OP FACEBOOK:

Bestsellers:

Evenementen

Nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes , meld u hier aan dan ontvangt u
1 x per maand onze nieuwsbrief.
* = verplicht veld

Optreden Streekdichter

  • Geen evenementen